KLAUZULA INFORMACYJNA

Wypełniając obowiązek prawny uregulowany zapisami art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) Dz. U. UE . L. 2016.119.1 z dnia 4 maja 2016r, dalej jako „RODO”, informujemy, że:
1. dane Administratora i Inspektora Ochrony Danych znajdują się w linku „Ochrona danych osobowych”,
2. Pana/Pani dane osobowe w postaci adresu IP, są przetwarzane w celu udostępniania strony internetowej oraz wypełnienia obowiązków prawnych spoczywających na administratorze(art.5 ust.2 RODO),
3. dane osobowe mogą być przekazywane organom państwowym, organom ochrony prawnej (Policja, Prokuratura, Sąd) lub organom samorządu terytorialnego w związku z prowadzonym postępowaniem,
4. Pana/Pani dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji międzynarodowej,
5. Pana/Pani dane osobowe będą przetwarzane wyłącznie przez okres i w zakresie niezbędnym do realizacji celu przetwarzania,
6. przysługuje Panu/Pani prawo dostępu do treści swoich danych osobowych oraz ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania,
7. ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych,
8. podanie przez Pana/Panią danych osobowych jest fakultatywne (dobrowolne) w celu udostępnienia strony internetowej,
9. Pana/Pani dane osobowe nie będą podlegały zautomatyzowanym procesom podejmowania decyzji przez Administratora, w tym profilowaniu,
10. po zamknięciu okienka, do klauzuli informacyjnej masz dostęp w górnej części strony.
zapoznałem/zapoznałam się

Historia

Przedszkole nasze mieści się w neorenesansowym pałacu ojca braci Emila i Karola Steinertów - Adolfa Steinerta, pochodzącym z 1896 roku.

Ta ciekawa rezydencja, stojąca obok słynnego, podwójnego, neobarokowego pałacu synów Emila i Karola składa się z piwnicy, tynkowanego, boniowanego parteru, ceglanego piętra, na którym okna są efektownie obramowane półkolumnami, trójkątnymi naczółkami i stylowymi gryfami, a także z poddasza.

Od strony dawnego ogrodu, w którym dziś jest plac zabaw dla dzieci, wzrok przyciąga okazała weranda zwieńczona tarasem.

Twórcą potęgi rodu był pochodzący z Chemnitz Karol Steinert, który w latach 20 XIX stulecia przybył do Łodzi i zaczął pracować u Ludwika Geyera, a potem u Tytusa Kopischa.

Z czasem się usamodzielnił. W 1834 roku założył firmę i poczynił inwestycje u zbiegu ul. Piotrkowskiej i Tymienieckiego. Powstały tam dwa murowane domy tkacza z facjatkami: jeden z mieszkaniami, a drugi z warsztatami. Pierwszy został rozebrany w czasach Edwarda Gierka, a drugi przetrwał do dzisiaj.

Z czasem zaczęły powstawać pierwsze budynki fabryczne.
Gdy Karol Steinert zmarł tuż po powstaniu styczniowym, interesy rodzinne przejął najstarszy syn Adolf.

Rozbudował fabrykę i w 1891 roku postawił pałac, pod którego projektem podpisał się architekt miejski Franciszek Chełmiński.

Na początku XX wieku dobrze prosperujące przedsiębiorstwo, które święciło triumfy na rynkach krajowych i zagranicznych, przekazał synom: Emilowi, Karolowi, Robertowi i Ryszardowi.

Dwaj pierwsi w latach 1909-10 zbudowali niezwykle efektowny, podwójny pałac z dwiema bramami wjazdowymi i pięknym ogrodem.

W latach 30. XX wieku fabryka zaczęła podupadać, ale przetrwała do wojny, gdy szyła mundury dla Wehrmachtu i prowadziła produkcję zbrojeniową.

Steinertowie, którzy w domu mówili po niemiecku i zawsze czuli się Niemcami, w obliczu nadchodzącej Armii Czerwonej wyjechali na Zachód.

Po wojnie w przejętej przez państwo fabryce uruchomiono zakład doświadczalny w ramach Centralnego Ośrodka Badawczo - Rozwojowego Przemysłu Bawełnianego

Natomiast w rezydencji Adolfa Steinerta przed drugą wojną światową mieścił się  kantor fabryczny.

Tuż po wojnie wprowadzili się lokatorzy do mieszkań komunalnych.

Od lat 50 był tu żłobek zakładowy, zaś przedszkole otwarto 1 września 1992 roku.

Do dzisiejszego dnia z dawnego przetrwało niewiele - zachowały się niektóre sztukaterie na sufitach, drewniane schody z balustradami, dębowe parkiety, żaluzje w oknach, jeden kominek na parterze (pieców kaflowych od dawna nie było, gdyż zostały zastąpione centralnym ogrzewaniem) i drewniane, rozsuwane drzwi. Z mebli pozostała jedynie okazała szafa na całą ścianę stojąca w pokoju na piętrze.